Love remains

I'm bored with love
and it's passionless limps
that drape over my bed
in a lathergic state of impotence
while wearing the same broken heart
my soul picked up hitchiking
off highway serendipity.
Now here we are
alone in togetherness
trying to build dreams
with two by fours and glue,
but even a home
won't tie us together
when our hearts live alone.
Poetic  vows cliched into nothingess
like all words do eventually,
and we allowed 
our bodies to become
another pair of hollow shadows
that make to a wall
instead of each other.
And we wonder why
roses are dying.

Luna~

Light of my life,fire of my loins...

Θυμάμαι ορισμένες στιγμές,ας τις αποκαλέσουμε παγόβουνα στον παράδεισο που αφού χόρταινα απο αυτήν - μετά απο μυθικές,παρανοϊκές,σθεναρές προσπάθειες που μ'άφηναν άτονο,αίθριο και γαλανό - θα τη μάζευα στην αγκαλιά μου, μ' ένα βουβό βόγκο,ανθρώπινης,επιτέλους τρυφερότητας (το δέρμα της να γυαλίζει,απο τα φώτα του νέον που έφταναν απο τη στρωμένη με πλάκες αυλή,μεσ' απο τις σχισμές του παραθυρόφυλλου , κι οι κατάμαυρες βλεφαρίδες της ν'ανοιγοκλείνουν, και τα βαριά γκρίζα μάτια της,πιο απλανή και ανέκφραστα απο κάθε άλλη φορά - για όλον τον κόσμο, μια μικρή ασθενής ακόμα ζαλισμένη από το ναρκωτικό, ακόμα ζαλισμένη μετά απο μια εγχείρηση σοβαρή) - και η τρυφερότητα θα βυθιζόταν στην ντροπή και την απόγνωση, κι εγώ θα νανούριζα και θα λίκνιζα τη μοναχική, ανάλαφρη Λολίτα μου στα μαρμαρένια μπράτσα μου και θ'αναστέναζα μές στα ζεστά μαλλιά της και θα τη χάιδευα απαλά και θα ζητούσα σιωπηλά την ευλογία της, και στην κόγχη αυτής της ανθρώπινης, εναγώνιας κι ανιδιοτελούς τρυφερότητας (με την ψυχή μου αληθινά να κρέμεται γύρω απ'το γυμνό κορμί της, έτοιμη να νιώσει μεταμέλεια), εντελώς ξαφνικά, ειρωνικά και φριχτά φούσκωνε και φούντωνε πάλι η λαγνεία - και "ωχ,όχι" θα 'λεγε η Λολίτα, μ'έναν αναστεναγμό στον ουρανό, και σ'ένα λεπτό η τρυφερότητα και το γαλάζιο - κι όλα, θα διαλύονταν, θα γίνονταν κομμάτια και θρύψαλλα.

Lolita
-VLADIMIR NABOKOV
1956.