Θυμάμαι ορισμένες στιγμές,ας τις αποκαλέσουμε παγόβουνα στον παράδεισο που αφού χόρταινα απο αυτήν - μετά απο μυθικές,παρανοϊκές,σθεναρές προσπάθειες που μ'άφηναν άτονο,αίθριο και γαλανό - θα τη μάζευα στην αγκαλιά μου, μ' ένα βουβό βόγκο,ανθρώπινης,επιτέλους τρυφερότητας (το δέρμα της να γυαλίζει,απο τα φώτα του νέον που έφταναν απο τη στρωμένη με πλάκες αυλή,μεσ' απο τις σχισμές του παραθυρόφυλλου , κι οι κατάμαυρες βλεφαρίδες της ν'ανοιγοκλείνουν, και τα βαριά γκρίζα μάτια της,πιο απλανή και ανέκφραστα απο κάθε άλλη φορά - για όλον τον κόσμο, μια μικρή ασθενής ακόμα ζαλισμένη από το ναρκωτικό, ακόμα ζαλισμένη μετά απο μια εγχείρηση σοβαρή) - και η τρυφερότητα θα βυθιζόταν στην ντροπή και την απόγνωση, κι εγώ θα νανούριζα και θα λίκνιζα τη μοναχική, ανάλαφρη Λολίτα μου στα μαρμαρένια μπράτσα μου και θ'αναστέναζα μές στα ζεστά μαλλιά της και θα τη χάιδευα απαλά και θα ζητούσα σιωπηλά την ευλογία της, και στην κόγχη αυτής της ανθρώπινης, εναγώνιας κι ανιδιοτελούς τρυφερότητας (με την ψυχή μου αληθινά να κρέμεται γύρω απ'το γυμνό κορμί της, έτοιμη να νιώσει μεταμέλεια), εντελώς ξαφνικά, ειρωνικά και φριχτά φούσκωνε και φούντωνε πάλι η λαγνεία - και "ωχ,όχι" θα 'λεγε η Λολίτα, μ'έναν αναστεναγμό στον ουρανό, και σ'ένα λεπτό η τρυφερότητα και το γαλάζιο - κι όλα, θα διαλύονταν, θα γίνονταν κομμάτια και θρύψαλλα.
Lolita
-VLADIMIR NABOKOV
1956.
Lolita
-VLADIMIR NABOKOV
1956.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου