Crimson Velvet

Cursed be he who seeks to tear us asunder.

What kind of dream is this again?Or is it reality?

Too confused and dizzy to answer.Or too drunk,if I dare say.

Sweet was the wine that I drunk that night.THE night,of your waiting.

Is God real?Or is HE another measurement for our pain?

We all seek salvation in this sick,seamy and shapeless world of ours,

but who can finally get to it,and how?

Through litanies some may say.But baby,we are on the otherside and,you know

you and I,we,were born to be bad.

We get to it through our trespasses and sinful thoughts.Immoral words.

Depraved and nefarious actions on your dirty bed.

Wild child,they used to call me,and now I found just the right one,the one to

complete my vicious goals.

Steal me,and take me far away,where no one will be able to track us.

We will paint over the evidence each and every time we're on a killing spree.

You look into my eyes,and ask me "What about afterlife?"

And I answer,before you take me once again,

"There's not seven hells and seven heavens.There is only one hell my prince

and it's the one we are living in now"

You laugh,with that nasty smile,I always craved,hankered and longed for,take me

in your arms,and put me down,drowning me in your spell for one more time.

When it's over,you take the car keys,light me up a marlboro,put it in my mouth
 and whisper to my ear 
"Baby,coffee and shotguns for two".

Δική σου

Το μυαλό μου βασανιζόταν διαρκώς από ρητορικές ερωτήσεις και 'γω συνέχιζα να απαντάω στο κενό, όχι,όχι,όχι.

Σέρνομαι ακατάπαυστα στους δρόμους από την επιθυμία που πλημμυρίζει τα σωθικά μου.

Όχι,όχι,όχι.

Γεμάτοι δρόμοι,άδειοι άνθρωποι,τα μάτια σου πουθενά.Ψάχνεις και σου ψιθυρίζει

ο εαυτός σου στον καθρέφτη,όχι.Είναι αργά.  

Το φεγγάρι όμως ακούει,βλέπει,καταλαβαίνει.

Έχεις φίλους,τα αστέρια,δε θα σε αφήσουνε ποτέ.

Μήπως,λέω και ρωτάω,μήπως έχω τρελαθεί;

Ή μήπως κανείς δεν καταλαβαίνει την επιθυμία μου;

Το δωμάτιο βουβό,από ήχους και χρώματα,απουσίες χρωμάτων,μόνο η σκιά για συντροφιά.

Σε βλέπω να περπατάς,να κοιτάζεις με μάτια αδειανά και η επιθυμία φουντώνει.

Δεν με βλέπεις,ποτέ δε θα με δεις.Φωνάζω βουβά.Περπατάω αέρινα,αλλά δεν με ενοχλεί.

Με ενοχλεί που δε θα σε έχω,ποτέ ξανά.Αντίσταση .Ό,τι και να κάνω δε γυρνάω πίσω.

Οι τοίχοι δεν είναι πια εμπόδια,ούτε καν η απόσταση,και όχι μόνο λόγω σκέψης.

Πετάω ξανά,αιωρούμαι και νιώθω πιο ζωντανή από ποτέ.

Χρόνια πέρασαν χωρίς απαντήσεις,τώρα όμως έρχονται.

Δεν τις χρειάζομαι.Τα ξέρω όλα,για όλους.

Ξέρω γιατί το φεγγάρι κρύβεται.Ξέρω γιατί ο ήλιος ανατέλλει.

Το φεγγάρι πεθαίνει για να αφήσει τον ήλιο να αναπνεύσει,όπως έκανα και γω για σένα.

Νεκρή,άυλη και άθραυστη. Δική σου,αιώνια. 

Born bad

I survived the great loneliness,the cheating,the violence.

But my mind is messed up,consumed by all this supreme madness.

These paramount thoughts,are no good at all.I'm no good either..

Infrequent dreams and daydreams come to me,because of some feathery images of us.

I close my eyes and I open them again,only to find myself lying on a nonexistent,and 

fictitious bed.I feel the euphoria surrounding the room.And there you are.

The award of my waiting.My sweet prince.Your gaze on your calm face,pierce

through me,strip me completely off my clothes.You continue with my skin and you won't

stop until my soul is naked before you.

Come on,I whisper and you do come.You climb on the bed,reaching for my broken body.

You lie down, next to me,while the rays of the pale moonlight,and the neon lights

reach for your nakedness though the casements.

The time has finally come,to give our hearts what they've wished for.

Hold me in your arms,hold me really tight until the stars look big.

What is a life without sweet sins and terrible,but at the same time lovely and wanted

mistakes?

We were born to be bad.

Παράλυση

        Πνευματικές αισθήσεις,θα τις ονόμαζε κανείς, αναπόδεικτες μέχρι τώρα.

Εδώ, κάποιες απ'τις φράσεις,μερικές απ'τις ακατανόητες μισές αράδες, κάποιες 

μάλιστα λέξεις ξεχωριστά, με επηρέασαν κατα παρόμοιο τρόπο - θαρρείς το 

άρωμα μιας ιδέας,που προξενούσε μέσα μου μια μεγάλη λαχτάρα να μάθω τι θα 

μπορούσε το όνειρο, ή τα όνειρα, ακόμα και στα λίγα σπαράγματά τους, να εκφράζουν ή να 

υποδηλώνουν.

        Ακολούθησα το μονοπάτι βαθειά μέσα στο πευκοδάσος.Στο διάβα μου πλησίαζα

μεγαλύτερα κι όλο και μεγαλύτερα δέντρα-πιο γέρικα,πιο ξεμοναχιασμένα,μερικά

απ'αυτά αλλόκοτα,λόγω ηλικίας.

        Ξάφνου,να,το μονοπάτι έγινε έρημη,κρύα και χλωμή κοιλάδα,κάτω απο το

λιγοστό φως του φεγγαριού.Όνομα δεν έχουν;Αναρωτήθηκα,δικαίως,βλέποντας

τις αχνές μορφές τους.Απέθαντοι,ψιθύρισε το φεγγάρι.Ήξερε μήπως ο καθένας τους

πως τον έβλεπαν οι άλλοι;-Ένα θάνατο με ζωντανά μάτια. Ή μήπως κάθε εκτόπλασμα ονειρευόταν απλώς τον εαυτό του και τους υπόλοιπους; Είχαν άραγε χρησιμοποιήσει

τα πρόσωπα τους,τα λευκά σαν τα πρώτα χιόνια του Γενάρη μάτια τους,όχι για να

εκφράσουν σκέψεις και αισθήματα,όχι για να μοιραστούν μια εμπειρία με τους πλαϊνούς

τους,αλλά για να παρουσιάσουν αυτό που ήθελαν και να αποκρύψουν αυτό που ήταν;

Και,αφού έκαναν τα πρόσωπά τους μάσκες,στερήθηκαν τις μάσκες αυτές   και καταδικάστηκαν να περιφέρονται δίχως πρόσωπα μεχρι να μετανοήσουν;

        Πόσον καιρό άραγε επιδεικνύουν την απροσωπία τους με μάτια κενά;Πόσον καιρό

άραγε θα κρατήσει η φριχτή τιμωρία; Να αρχίσαν άραγε στο τέλος να αγαπούν και να

γίνονται σοφοι; Να έχουν ενδώσει μέχρι τώρα στην ντροπή που τους βρήκε;

        Το σώμα μου δεν τους ήταν εμπόδιο.Μήπως ήμουν ένα σώμα ενώ εκείνοι δεν ήταν

παρά μονάχα σκιές; 'Η μήπως ήμουν παρά μονάχα σκιά και εκείνοι τα σώματα;

        Δεν άκουσα ούτε λέξη,δεν είδα ούτε μια σύσπαση απο κανένα γυμνό στόμα.

Να είχαν άραγε στερηθεί το λόγο εξαιτίας των ψεμμάτων;

        Οι σκέψεις μου όμως,όντας άσαρκες,σαν τον στρατό τους,τους τράβηξαν την προσοχή.

Ύστερα την είδα.Στα λευκά ντυμένη,τα μαλλιά της έρεβος,σκότος,σαν τα μάτια της.

Η γυναίκα είδε την αλλαγή στα νεκρά βλέμματα.Αντιλήφθηκε την φλύαρη σιωπή τους.

Μα το φεγγάρι,χαμηλό,έφεγγε ακόμα στον ορίζοντα,με μια άρρωστη απόπειρα να λάμψει

και μια λευκή ανταύγεια αναδυόταν,ώστε είδα αρκετά καθαρά αυτο που επακολούθησε.

        Πήγα κοντά της,μαγεμένη σαν παιδί,απο την ομορφιά της.Όμως,όσο λάθος και να

έκανα,η δύνη της ενέργειας της,με τραβούσε,κοντά,πιο κοντά,ώσπου δεν υπήρχε πια 

γυρισμός.Ποτέ ξανά.'Ηταν γεμάτη υποσχέσεις για ζωή.Όμως,ήμουν τυφλή,σαν τους

ακόλουθους του φεγγαριού.Ζωή δική τους μου υποσχέθηκε.Τι κέρδισα.Σημάδια και

αναμνήσεις,που μου φτάνουνε για πάντα.Πλέον είμαι μέσα στον καθρεύτη.Και όσο και

αν προσπαθώ να σπάσω τις αλυσίδες μου,είναι πλέον αργά.Το τίμημα για την λαχτάρα

μου.Αιώνια δική της.

A new hope

Can we borrow time from the universe?

Even a few more hours,so I can stand still and stare  your mirror eyes.

I travel like a falling star,through the galaxy.

And eventually,like all the falling stars,I explode into a million little,burning pieces

constructed by love and misery.

It hurts,but it feels like I'm flying,I can't let go of that feeling,

maybe it isn't meant that I ever will.

Smiles,tears echoing on tape,each time.

Logic,chaos,logic.

I will never have it all,I just keep screaming at the wall.

Glass is breaking,I gather the little broken images of me

and turn it into water,so it can come out of my eyes again.

You bring me to my knees,one more time

and you seem to like it,I can tell,from this smile of yours.

Is this sky that we see the limit?

There is more than meets the eye,and 

yet what if  naught exists above?

Keep shooting me with your smoking gun eyes.

Turn the trees to ashes and mountains into dust

so I can walk free,without obstacles towards you this time.

Turn me into water,because water surpasses everything on it's way

to reach its destination,in the ocean..

You are not just a lake to me,you are all the seven seas combined.

I will be a sailor,in your angry sea of lies

I will be the reaper when your lover dies

and you can finally come to me,without second thoughts.

It's only falling in love,because you hit the ground.

To Cassie

You know,I never had something like this.

Someone from such distance that I could trust,and tell my secrets,help me

with my problems.

It's like years of endless winter,and finaly I can see a flower blooming in the middle of the

white,freezing valley,between the grey and cold mountains.

I didn't believe that I could find something like this.

Even though we've never met each other,I feel a strong bond,growing up each day

with our long conversations,about everything.

You feel me,I feel you,you complete my poems and every phrase of mine.

Finally I can talk to someone when I need to,and she won't judge me,she

will just help me make the right choices and guide me like a true friend.

I hope one day we meet in person.

Never had a girl-friend to talk open,share my thoughts and problems.

I'm glad that you might feel the same.

You make me laugh,and forget everything bad.

You made me wanna write everyday,inspiration and motivation simultaneously.

Thank you,dear Cassie.

Late is better than never..

The very thought

of being able to taste

your tongue,dripping thick with love

may drive me simply mad.

To feel out in person the fantasy..

We both played alone

with fingers tight in a room

scented with romance.

I would gladly come to you

and into your arms

to earn with trempling legs

the look,only your eyes can give..

When you look at me,your eyes 

touch more than my skin.

And one day,my lips will do more

than speak words

as they wrap around you..

We'll give our hearts

  what they have wished for.

Revenge

Voices...Echoes..Wounds and blood..Screams...

Nightmares and sweat...That's the description of my nights

after you did,what you had to do..

The truth is,I do not know where I wish to drown myself into.

Love?The sea?Alcohol? All together?

The only thing I know is that you are still here,in my dreams..

I can not longer see the difference between reality and dreams..

I am broken...destroyed...I am nothing..A body without a soul,without life..

Body breathes,heart still beats,but I am not alive anymore...

You are in my head,in my eyes,inside this fucking mirror

with your hands hitting harder and harder the glass,but hurting me..

instead of you..like always...

Now,without me in the middle,is your life good?

Do you laugh and have a good time?

Well you should.You know what else you should do?No?

You should make these days worth it.

You should remember every single time you hurt me and made me cry.

Why?Because when I finally get to be myself again,glue all the shattered pieces

together,rise from ashes as new,I will haunt you down,destroy EVERYTHING you love

and when you have  nothing left,then you will know,that the debt has been paid.

In you

Και αν τα μάτια είναι όντως ο καθρεύτης της ψυχής;

θα κοιτούσες κατάματα αυτήν που λες οτι αγαπάς τώρα;

Θα ρίσκαρες να εκθιάσεις το εγωϊστικό τέρας που κρύβεται και

παραμονεύει μέσα σου;

Θα ρίσκαρες να την χάσεις απο την ζωή σου επειδή απλά θα έδειχνες

τον εαυτό σου;

Θα το εκτιμούσε αν έλεγες όλη την αλήθεια;

Τολμάς και ρωτάς γιατί όχι; Ούτε εσύ είχες απάντηση για εμένα..

Γιατί,όλοι οι άνθρωποι,είναι ίδιοι,είτε σ'αρέσει,είτε όχι..Φοβούνται και μιλούν

εκ του ασφαλούς.

Δε θα το εκτιμούσε,γιατί οι άνθρωποι εκτιμούν τα γλυκά ψέμματα...

I showed you my darkest demons,I talked to you about the way

they keep eating my soul and brain everyday,but you turned your back

to me,and my TRUE self,even though you asked to see it,without fear..

Have you ever wondered what  happens if misery becomes hate?

YOU shall find out...

When?

When the time is right..My Satan..

Illusions

Το φεγγάρι ψηλά στον ουρανό ήταν ολόγιομο, η ατμόσφαιρα μέσα σκιερή και κρυστάλλινη και, όπως ήταν φυσικό, έριξα μια ματιά ακόμη στον θησαυρό μου πριν βγω.

"Θεέ και Κύριε!" φώναξα αυθόρμητα.

"Βλέπω τάχα τα μάτια της;" Δυό μεγάλες σφαίρες, μαύρες, θαρρείς κομμένες απο τη δίχως άστρα νύχτα, και φωτεινές απ΄την απόλυτη σκοτεινιά, μου φάνηκαν πως έλαμπαν μέσα στη λευκή αχνοφεγγιά του προσώπου της.

Ζύγωσα πιο κοντά, με την καρδιά μου να χτυπάει τόσο δυνατά που φοβήθηκα μην

την ξυπνήσω απ΄το καρδιοχτύπι μου. Έσκυψα πάνω της. Αλίμονο.

Τα βλέφαρα της ήταν κλεισμένα ερμητικά! Η ελπίδα μαζί με τη φαντασία είχαν δημιουργήσει εκείνη την ψευδαίσθηση!

Ο πόθος της καρδιάς μου δε θα βρισκε ποτέ ικανοποίηση.Γύρισα ,απομακρύνθηκα, κάθισα κατάχαμα στο δάπεδο της σπηλιάς και έκλαψα.