Δική σου

Το μυαλό μου βασανιζόταν διαρκώς από ρητορικές ερωτήσεις και 'γω συνέχιζα να απαντάω στο κενό, όχι,όχι,όχι.

Σέρνομαι ακατάπαυστα στους δρόμους από την επιθυμία που πλημμυρίζει τα σωθικά μου.

Όχι,όχι,όχι.

Γεμάτοι δρόμοι,άδειοι άνθρωποι,τα μάτια σου πουθενά.Ψάχνεις και σου ψιθυρίζει

ο εαυτός σου στον καθρέφτη,όχι.Είναι αργά.  

Το φεγγάρι όμως ακούει,βλέπει,καταλαβαίνει.

Έχεις φίλους,τα αστέρια,δε θα σε αφήσουνε ποτέ.

Μήπως,λέω και ρωτάω,μήπως έχω τρελαθεί;

Ή μήπως κανείς δεν καταλαβαίνει την επιθυμία μου;

Το δωμάτιο βουβό,από ήχους και χρώματα,απουσίες χρωμάτων,μόνο η σκιά για συντροφιά.

Σε βλέπω να περπατάς,να κοιτάζεις με μάτια αδειανά και η επιθυμία φουντώνει.

Δεν με βλέπεις,ποτέ δε θα με δεις.Φωνάζω βουβά.Περπατάω αέρινα,αλλά δεν με ενοχλεί.

Με ενοχλεί που δε θα σε έχω,ποτέ ξανά.Αντίσταση .Ό,τι και να κάνω δε γυρνάω πίσω.

Οι τοίχοι δεν είναι πια εμπόδια,ούτε καν η απόσταση,και όχι μόνο λόγω σκέψης.

Πετάω ξανά,αιωρούμαι και νιώθω πιο ζωντανή από ποτέ.

Χρόνια πέρασαν χωρίς απαντήσεις,τώρα όμως έρχονται.

Δεν τις χρειάζομαι.Τα ξέρω όλα,για όλους.

Ξέρω γιατί το φεγγάρι κρύβεται.Ξέρω γιατί ο ήλιος ανατέλλει.

Το φεγγάρι πεθαίνει για να αφήσει τον ήλιο να αναπνεύσει,όπως έκανα και γω για σένα.

Νεκρή,άυλη και άθραυστη. Δική σου,αιώνια.