Το φεγγάρι ψηλά στον ουρανό ήταν ολόγιομο, η ατμόσφαιρα μέσα σκιερή και κρυστάλλινη και, όπως ήταν φυσικό, έριξα μια ματιά ακόμη στον θησαυρό μου πριν βγω.
"Θεέ και Κύριε!" φώναξα αυθόρμητα.
"Βλέπω τάχα τα μάτια της;" Δυό μεγάλες σφαίρες, μαύρες, θαρρείς κομμένες απο τη δίχως άστρα νύχτα, και φωτεινές απ΄την απόλυτη σκοτεινιά, μου φάνηκαν πως έλαμπαν μέσα στη λευκή αχνοφεγγιά του προσώπου της.
Ζύγωσα πιο κοντά, με την καρδιά μου να χτυπάει τόσο δυνατά που φοβήθηκα μην
την ξυπνήσω απ΄το καρδιοχτύπι μου. Έσκυψα πάνω της. Αλίμονο.
Τα βλέφαρα της ήταν κλεισμένα ερμητικά! Η ελπίδα μαζί με τη φαντασία είχαν δημιουργήσει εκείνη την ψευδαίσθηση!
Ο πόθος της καρδιάς μου δε θα βρισκε ποτέ ικανοποίηση.Γύρισα ,απομακρύνθηκα, κάθισα κατάχαμα στο δάπεδο της σπηλιάς και έκλαψα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου