Αυταπάτες

Γιατί ρε μικρή;

Γιατί έχω πονοκέφαλο,απαντάω στην φωνή στο βάθος.

Μια χούφτα χάπια και δυο γουλιές ουίσκι.

Φιλοσοφικές βραδιές,πριν με σώσουνε πάλι και ξυπνήσω στο πιθανό νεκροκρέβατο

με ορό στις φλέβες μου και λουλούδια στο κομοδίνο.

Γιατί πάλι κοριτσάκι μου;

Γιατί δεν αντέχω την απόρριψη και την μοναξιά μάνα,τόσο δύσκολο είναι;

Κάθε φορά τα ίδια.

Δεν πονάει πια,δεν πρόκειται να κάνω κάτι εμφανές για να με λυπούνται όλοι.

Το είχα πετάξει το ξυράφι χρόνια τώρα.

Αυτές οι παρεξηγήσεις με ενοχλούν ρε μάτια μου.Τα ψέμματα που νομίζεις

οτι λέω επειδή είσαι πολύ ρηχός για να δείς παρακάτω.

Και τι είχαμε,τι χάσαμε;Δεν τα θέλω όλα καρδιά μου.

Εσένα θέλω,εσύ είσαι τα όλα και τα πάντα μου και τι με νοιάζει τι κάνουν όλες;

Ήταν πόσο;Μια,δύο,τρείς βραδιές και ατελείωτα βράδια επικοινωνίας.

Ανοίχτηκα και πλήρωσα ξανά.

Δεν φταίς εσυ φυσικά,εγώ φταίω.

Δε σου ζητάω να γυρίσεις.Αλλά μάτια μου,μην μάφήνεις εσύ.

Δεν θα καταλάβεις πως είναι να κάθεσαι στο πάτωμα

με πλήρη άγνοια και όταν ακούς ένα όνομα να σφίγγεται ο λαιμός σου

να πονάει όλο σου το είναι και να παλεύεις να κάνεις ησυχία,γιατί αλλιώς

θα σε δέσουνε σε εκείνη την άβολη καρέκλα και θα σου δώσουν άλλα τόσα χάπια.

Για το δικό σου το καλό.Χωρίς ουίσκι.