Στοιβάζοντας επιθυμίες.

Γιατί, μάτια μου, στριμώχνεις τις επιθυμίες; 

Γιατί να τις καταπιέζεις και αυτές να φουσκώνουν μέρα με τη μέρα;

Κάποια στιγμή θα βγουν στην επιφάνεια,ένας χείμαρρος συναισθημάτων και θα σε πνίξουν

στην ντροπή τους.Θα χάσεις πάλι το μέτρημα των τσιγάρων τις νύχτες,θα χάσεις τον ύπνο σου,

θα χάσεις την υπομονή σου και στο τέλος θα χάσεις ξανά τον εαυτό σου.

Θυμάσαι πόσο καιρό έκανες να τον ξαναβρείς;

Με το να φωνάζεις και να κλαίς δεν πρόκειται να φύγω,το έχεις καταλάβει πια.

Είμαι το άλλο σου μισό,ίσως το ολόκληρό σου.

Δεν είμαι εδώ για να σε ωθήσω στην αμαρτία για άλλη μια φορά,έχεις πέσει στον λάκκο 

με τις ηδονές πολλές φορές και κάθε φορά βυθίζεσαι πιο βαθειά και δεν βρίσκεις την έξοδο.

Δεν υπάρχει πυθμένας εδω κάτω μικρή.Άβυσσος είναι,όπως εγώ,όπως και εσύ.

Σταμάτα να κλαίς γιατί μπορείς να έχεις ότι έχεις.Δες τι κέρδισες με μερικές όμορφες λέξεις

και πονηρά βλέμματα.Σκούπισε τα μάτια σου,στρώσε το φορεμά σου και βγες κυνήγησε το.

Κράτησε το μυστικό γιατί θα βαρεθείς ξανά,σαν να βλέπω την ίδια ταινία απο την αρχή.

Κάθε φορά σπας τον εαυτό σου σε κομμάτια και δεν αφήνεις κανέναν να πάρει το ελάχιστο.

Εσύ όμως τα παίρνεις όλα και όταν πια τελειώσεις το πετάς και ξανά απο την αρχή.

Κινείς τα νήματα στην ταινία της κάθε σχέσης με κάθε άγνωστο που θέλεις να έχεις.

Και ξέρεις πως όλα θα τα πάρεις γιατί ο άνθρωπος βλέπει,δεν νιώθει.