Για μια Παρασκευή δική μας

Να έχω χιλιάδες λέξεις,εκατοντάδες τραγούδια και ακόμα να μην μπορώ

 να σου εξηγήσω πως αισθάνομαι για 'σένα.

Αλλά με ένα ζευγάρι μάτια να σου δίνω απλόχερα την ψυχή μου και το

φεγγάρι να το φορέσεις στον λαιμό σου να φωτίσεις όλη την πόλη.

Χρόνια που δεν σε ήξερα,χρόνια χαμένα.

Γύρισα και στροβιλίστηκα στις θάλασσες των χρόνων για να σε βρω.

Και τελικά σε βρήκα.Ξέρω πως δεν φταις.

Ταξίδι ολόκληρο για να σε συναντήσω,αξίζεις πολλά περισσότερα.

Δέκατη στάση.Ενδέκατη και η καρδιά μου χτυπάει δυνατά.

Τα χείλη μου στα χείλη σου να μένουν και τα χέρια μου να σε

κρατάνε σφιχτά να μην μου φύγεις,ποτέ.

Πρώτη φορά κάπου εκεί,κάπου εδώ,κοντά ή μήπως ήταν μακρυά;

Μοίρα μου έγινες εκείνο το απόγευμα.

Σε είχα τόσες λίγες φορές,και ταυτόχρονα καμία,αλλά θα περιμένω.

Θα περιμένω.

Και κάθε φορά που με αφήνεις να σε αφήσω νιώθω πως κρατάς μαζί σου

ένα κομμάτι μου,για τιμωρία που τελείωσε ο χρόνος μας.

Όμως εσύ είσαι πάλι που μετά απο λίγες ώρες μου ανοίγεσαι και χαρίζεις

την δική σου επιθυμία,χωρίς αναστολές,και ίσως γι'αυτό σε ερωτεύτηκα.

Ή μάλλον όχι.Ίσως σε ερωτεύτηκα για τα μάτια σου.

Ίσως πάλι όχι.

Δεν ξέρω γιατί σε διάλεξα τότε.Ξέρω γιατί σε διαλέγω κάθε μέρα.

Θέλω να σου δείξω τόσα πράγματα.Θέλω να μου δείξεις άλλα τόσα.

Ξέρω πως έχουμε χρόνο μάτια μου.

Και αν δεν έχουμε,ξέρω πως θα φτιάξουμε.Γιατί γι'αυτό έγινε ο κόσμος.

Για να συναντηθούμε.