Υπο-θέσεις

Δεν ανήκω πουθενά.Δεν είμαι κανενός.

Ούτε καν δική σου,όσο περίεργο και αν ακούγεται.

Νιώθω ξανά και ξανά τόσο μόνη όσο περνούν οι ώρες,οι μέρες..

Κοιτάω γύρω μου και βλέπω την διαφορετικότητα στα μάτια όλων.

Τοξικομανείς.Εξαρτημένοι απο κάτι που τους κάνει να νιώθουν ζωντανοί για λίγο.

Ερωτευμένοι.Έρμαια της καρδιάς τους,των λανθασμένων τους επιλογών.

Είχα και έχω πάντα κάτι να πω για τους γύρω μου,έμαθα να παρατηρώ σιωπηλά.

Όμως όταν ήρθε η ώρα να γίνω αντικείμενο προσοχής,δεν ήξερα τι να απαντήσω.

Ποιά είσαι; Τι νιώθεις; Τι σε κάνει ευτυχισμένη;

Ο κάθε φυσιολογικός και ταυτόχρονα λογικός άνθρωπος,θα είχε απάντηση σε

τόσο απλές και καθημερινές ερωτήσεις.

Ξέρω την ταμπέλα μου,το όνομα που μου δόθηκε,στα πρώτα βήματα της ζωής μου

για να ξεχωρίζω απο το πλήθος.

Νιώθω σαν ηδονοβλεψίας αυτού του ξένου προς εμένα κόσμου,του κόσμου που

αλλάζει συνεχώς,με ταχύτατους ρυθμούς,που όσο και αν προσπαθώ να συμβαδίσω,

κάπου το χάνω αγαπητέ αναγνώστη.

Πολλοί θα νομίζουν,διαβάζοντας την μικρή μου εξομολόγηση,πως μπορούν να ταυτιστούν

μαζί μου,όμως όχι.

Κατηγορηματικό όχι.Γιατί πραγματικά δεν νιώθω ανθρώπινη πια.Ή αν θέλεις,

παρατηρητή των λέξεων,νιώθω περισσότερο τέρας απο ποτέ.

Και ακόμα,δεν έχω βρει στο δικό μου παραμύθι,το θαύμα που θα με κάνει ξανά

τον άνθρωπο που κάποτε υπήρξα.